“เจ้ารู้เวลาที่แพะภูเขาคลอดลูกหรือ?
เฝ้าดูเมื่อกวางตัวเมียคลอดหรือ?
เจ้านับเดือนที่มันตั้งท้องครบได้หรือ?
รู้เวลาที่มันคลอดหรือ?
มันก้มตัว คลอดลูก
ความเจ็บปวดในการคลอดสิ้นสุดลง
ลูกของมันแข็งแรงขึ้น
เติบโตในทุ่งโล่ง
ออกไปแล้วไม่กลับอีก
“ใครปล่อยลาป่าเป็นอิสระ?
ใครแก้เชือกที่ผูกลาวิ่งเร็ว
ซึ่งเราให้ถิ่นทุรกันดารเป็นบ้าน
ให้แผ่นดินเค็มเป็นที่อยู่?
มันดูหมิ่นความอึกทึกในเมือง
ไม่ได้ยินเสียงตะโกนของคนต้อนลา
เทือกเขาเป็นทุ่งหญ้าของมัน
มันค้นหาพืชเขียวทุกชนิด
“วัวป่าจะยอมรับใช้เจ้าหรือ?
จะอยู่ข้างรางอาหารเจ้าหรือ?
เจ้าจับวัวป่าไว้ในร่องนาด้วยสายรัดได้หรือ?
มันจะไถหุบเขาตามเจ้าหรือ?
เจ้าจะไว้ใจมันเพราะกำลังมากหรือ?
จะฝากงานไว้กับมันหรือ?
เจ้าจะวางใจว่ามันนำเมล็ดพืชกลับบ้าน
และรวบรวมข้าวในลานนวดให้หรือ?
“ปีกนกกระจอกเทศกระพืออย่างภูมิใจ
แต่เป็นขนและพวงขนแห่งความรักหรือ?
มันทิ้งไข่ไว้บนพื้น
ให้ไข่อุ่นในฝุ่น
ลืมไปว่าเท้าอาจเหยียบแตก
สัตว์ป่าอาจย่ำ
มันโหดร้ายกับลูกเหมือนไม่ใช่ลูกของมัน
แม้เหนื่อยเปล่า มันก็ไม่กลัว
เพราะพระเจ้าเอาปัญญาไปจากมัน
ไม่ได้ให้ความเข้าใจ
เมื่อมันยกตัวขึ้นสูง
มันดูหมิ่นม้าและคนขี่
“เจ้าให้กำลังแก่ม้าหรือ?
หุ้มคอมันด้วยแผงขนที่สั่นไหวหรือ?
เจ้าให้มันกระโดดเหมือนตั๊กแตนหรือ?
เสียงพ่นจมูกของมันสง่าน่าเกรงกลัว
มันตะกุยในหุบเขา ยินดีกับกำลังตน
ออกไปหาคนถืออาวุธ
มันหัวเราะเยาะความกลัว ไม่หวาดหวั่น
ไม่ถอยจากดาบ
กระบอกลูกศรสั่นกระทบตัวมัน
พร้อมหอกแวววาวและแหลน
มันควบตะบึงกลืนพื้นดินด้วยความดุร้ายและโกรธเกรี้ยว
ไม่ยืนนิ่งเมื่อได้ยินแตร
ทุกครั้งที่แตรดัง มันพ่นจมูกว่า ‘อาฮา!’
ได้กลิ่นการรบแต่ไกล
เสียงกึกก้องของแม่ทัพและเสียงโห่ร้อง
“เหยี่ยวบินสูงด้วยปัญญาของเจ้าหรือ
กางปีกไปทางใต้ด้วยปัญญาของเจ้าหรือ?
นกอินทรีบินสูงเพราะเจ้าสั่งหรือ
จึงทำรังบนที่สูง?
มันอยู่และสร้างบ้านบนผา
บนยอดผาและที่มั่น
จากที่นั่น มันมองหาเหยื่อ
ตาเห็นแต่ไกล
ลูกของมันดูดเลือดด้วย
คนถูกฆ่าอยู่ที่ไหน มันอยู่ที่นั่น”
