โยบจึงตอบว่า
“ตั้งใจฟังคำพูดผม
ให้สิ่งนี้เป็นการปลอบใจจากพวกคุณ
อดทนให้ผมพูดบ้าง
พูดจบแล้ว จะเยาะเย้ยก็เชิญ
ผมร้องทุกข์ต่อมนุษย์หรือ?
ทำไมผมจะร้อนใจไม่ได้?
มองผมแล้วจงตกตะลึง
เอามือปิดปากไว้
พอนึกถึง ผมก็หวั่นไหว
ความสยองเกาะกุมเนื้อผม
“ทำไมคนชั่วยังมีชีวิต
แก่ชรา แล้วยังมีอำนาจมากขึ้น?
ลูกของพวกเขาตั้งตัวมั่นคงอยู่ด้วยกันต่อหน้า
ลูกหลานอยู่ต่อหน้าต่อตา
บ้านของพวกเขาปลอดภัย ไม่มีความกลัว
ไม้เรียวของพระเจ้าไม่ได้อยู่เหนือพวกเขา
วัวตัวผู้ผสมพันธุ์ไม่เคยพลาด
วัวตัวเมียคลอดลูกและไม่แท้ง
พวกเขาปล่อยลูกเล็กๆ ออกไปเหมือนฝูงสัตว์
ลูกๆ เต้นรำ
พวกเขาร้องเพลงกับรำมะนาและพิณ
รื่นเริงกับเสียงปี่
พวกเขาใช้วันเวลาอย่างรุ่งเรือง
แล้วลงสู่เชโอลในพริบตา
พวกเขาบอกพระเจ้าว่า ‘ไปจากพวกเราเถอะ
เราไม่อยากรู้ทางของพระองค์
พระผู้ทรงฤทธิ์เป็นอะไร เราจึงต้องรับใช้?
ถ้าอธิษฐานถึงพระองค์ เราจะได้ประโยชน์อะไร?’
ดูสิ ความรุ่งเรืองของพวกเขาไม่ได้อยู่ในมือพวกเขา
แผนของคนชั่วอยู่ไกลจากผม
“บ่อยแค่ไหนที่ตะเกียงคนชั่วดับ
ที่ภัยพิบัติมาถึงพวกเขา
ที่พระเจ้าแบ่งสรรความทุกข์ด้วยความโกรธ?
บ่อยแค่ไหนที่พวกเขาเป็นเหมือนฟางต่อหน้าลม
เหมือนแกลบที่พายุพัดไป?
พวกคุณพูดว่า ‘พระเจ้าเก็บความผิดของเขาไว้ให้ลูกๆ’
ขอให้พระองค์ตอบแทนตัวเขาเอง เพื่อเขาจะได้รู้
ขอให้ตาเขาเห็นความพินาศของตน
ให้เขาดื่มความโกรธของพระผู้ทรงฤทธิ์
เขาจะใส่ใจอะไรกับบ้านที่เหลือหลังจากตาย
เมื่อจำนวนเดือนของเขาถูกตัดไปแล้ว?
“จะมีใครสอนความรู้แก่พระเจ้าได้
ในเมื่อพระองค์ตัดสินผู้ที่อยู่สูง?
คนหนึ่งตายขณะที่ยังแข็งแรงเต็มที่
อยู่สบายและสงบทุกอย่าง
ถังของเขาเต็มด้วยน้ำนม
ไขกระดูกชุ่มอยู่
อีกคนตายด้วยใจขมขื่น
ไม่เคยลิ้มรสสิ่งดี
ทั้งสองนอนในฝุ่นเหมือนกัน
มีหนอนปกคลุม
“ผมรู้ความคิดของพวกคุณ
รู้แผนที่พวกคุณจะใช้ทำร้ายผม
พวกคุณพูดว่า ‘บ้านของเจ้าผู้ครองนครอยู่ไหน?
เต็นท์ที่คนชั่วเคยอยู่ อยู่ที่ไหน?’
พวกคุณไม่เคยถามคนเดินทางหรือ?
ไม่รู้คำให้การของพวกเขาหรือ
ว่าคนชั่วถูกเก็บไว้จนถึงวันภัยพิบัติ
พวกเขาถูกนำออกมาสู่วันแห่งความโกรธ?
ใครจะบอกทางของเขาต่อหน้าเขา?
ใครจะตอบแทนสิ่งที่เขาทำ?
แต่เขาจะถูกหามไปสู่หลุมศพ
มีคนเฝ้าสุสาน
ก้อนดินในหุบเขาจะหวานชื่นสำหรับเขา
ทุกคนจะตามเขาไป
เหมือนคนก่อนหน้าเขาที่มากเกินจะนับ
แล้วพวกคุณจะปลอบใจผมด้วยเรื่องไร้สาระได้อย่างไร
ในเมื่อคำตอบพวกคุณเหลือแต่ความเท็จ?”
