“ตาผมเห็นทั้งหมดนี้
หูผมได้ยินและเข้าใจ
สิ่งที่พวกคุณรู้ ผมก็รู้
ผมไม่ได้ด้อยกว่าพวกคุณ
“ผมอยากพูดกับพระผู้ทรงฤทธิ์
อยากโต้แย้งเหตุผลกับพระเจ้า
แต่พวกคุณแต่งเรื่องโกหก
เป็นหมอที่ไร้ประโยชน์ทุกคน
ถ้าพวกคุณเงียบเสียให้สนิทก็คงดี!
นั่นแหละจะเป็นปัญญาของพวกคุณ
ฟังเหตุผลของผม
ฟังคำแก้ต่างจากปากผม
พวกคุณจะพูดอย่างไม่เที่ยงธรรมเพื่อพระเจ้าหรือ
จะพูดหลอกลวงเพื่อพระองค์หรือ?
พวกคุณจะลำเอียงเข้าข้างพระองค์หรือ?
จะต่อสู้คดีแทนพระเจ้าหรือ?
ถ้าพระองค์ตรวจสอบพวกคุณ จะดีหรือ?
พวกคุณจะหลอกพระองค์เหมือนหลอกมนุษย์หรือ?
พระองค์จะตำหนิพวกคุณแน่
ถ้าพวกคุณแอบลำเอียง
ความยิ่งใหญ่ของพระองค์จะไม่ทำให้พวกคุณกลัวหรือ
ความน่าสะพรึงกลัวของพระองค์จะไม่ตกลงบนพวกคุณหรือ?
คำคมอันน่าจดจำของพวกคุณเป็นเพียงสุภาษิตที่เหมือนขี้เถ้า
ข้อแก้ต่างของพวกคุณเป็นเหมือนดินเหนียว
“เงียบเถอะ!
ปล่อยให้ผมพูด
อะไรจะเกิดก็ให้เกิด
ทำไมผมจึงต้องคาบเนื้อของตัวเองไว้ระหว่างฟัน
และถือชีวิตไว้ในมือ?
ดูสิ พระองค์จะฆ่าผม
ผมไม่มีความหวัง
แต่ผมก็จะยืนยันทางของผมต่อหน้าพระองค์
สิ่งนี้จะเป็นทางรอดของผมด้วย
เพราะคนไม่ยำเกรงพระเจ้าจะไม่มาอยู่ต่อหน้าพระองค์
ตั้งใจฟังคำพูดผม
ให้คำแถลงของผมเข้าหูพวกคุณ
ดูสิ ผมเตรียมคดีไว้พร้อมแล้ว
รู้ว่าผมเป็นฝ่ายถูก
ใครจะต่อสู้คดีกับผม?
ถ้ามี ผมก็จะเงียบและสิ้นลมหายใจ
“ขอพระองค์อย่าทำสองสิ่งนี้แก่ข้าพเจ้า
แล้วข้าพเจ้าจะไม่หลบหน้าพระองค์
ขอถอนมือไปให้ไกลจากข้าพเจ้า
อย่าให้ความน่าสะพรึงกลัวของพระองค์ทำให้ข้าพเจ้าหวาดกลัว
แล้วพระองค์เรียกมา ข้าพเจ้าจะตอบ
หรือให้ข้าพเจ้าพูด แล้วพระองค์ตอบ
ข้าพเจ้ามีความผิดและบาปมากเท่าไร?
โปรดให้ข้าพเจ้ารู้การฝ่าฝืนและบาปของตน
ทำไมพระองค์ซ่อนหน้า
และถือว่าข้าพเจ้าเป็นศัตรู?
พระองค์จะรังควานใบไม้ที่ลมพัดไปหรือ?
จะไล่ตามฟางแห้งหรือ?
พระองค์เขียนเรื่องขมขื่นไว้ปรักปรำข้าพเจ้า
ให้ข้าพเจ้ารับความผิดในวัยหนุ่มเป็นมรดก
พระองค์ใส่เท้าข้าพเจ้าไว้ในขื่อจองจำ
จับตาดูทุกทางที่ข้าพเจ้าไป
กำหนดเขตให้ฝ่าเท้าข้าพเจ้า
ทั้งที่ข้าพเจ้ากำลังผุพังเหมือนของเน่า
เหมือนเสื้อผ้าที่มอดกิน
