“เงินย่อมมีเหมืองให้ขุด
ทองคำย่อมมีที่ให้ถลุง
เหล็กถูกนำออกจากดิน
ทองแดงถูกหลอมจากแร่
มนุษย์ทำให้ความมืดสิ้นสุด
ค้นไปจนสุดขอบเขต
หาหินในความมืดมัวและความมืดทึบ
เขาขุดปล่องห่างจากที่คนอาศัย
คนเดินผ่านไปมาลืมพวกเขา
พวกเขาห้อยตัวห่างจากผู้คน แกว่งไปมา
แผ่นดินให้อาหาร
แต่ข้างใต้ถูกพลิกเหมือนด้วยไฟ
หินของมันให้ไพลิน
มีฝุ่นทองคำอยู่
นกล่าเหยื่อไม่รู้จักทางนั้น
ตาเหยี่ยวไม่เคยเห็น
สัตว์สง่าไม่เคยเหยียบ
สิงโตดุร้ายไม่เคยผ่าน
มนุษย์ลงมือกับหินแข็ง
พลิกภูเขาจากราก
เขาขุดร่องผ่านหิน
ตามองเห็นของล้ำค่าทุกอย่าง
เขากั้นลำธารไม่ให้รั่วซึม
นำสิ่งที่ซ่อนอยู่ออกสู่แสง
“แต่จะพบปัญญาที่ไหน?
ความเข้าใจอยู่ที่ใด?
มนุษย์ไม่รู้ราคาของมัน
หามันไม่พบในดินแดนของคนมีชีวิต
ห้วงลึกพูดว่า ‘ไม่ได้อยู่ในฉัน’
ทะเลพูดว่า ‘ไม่ได้อยู่กับฉัน’
ซื้อด้วยทองคำไม่ได้
ชั่งเงินจ่ายแทนไม่ได้
ตีค่าด้วยทองคำจากโอฟีร์ไม่ได้
ด้วยโอนิกซ์ล้ำค่าหรือไพลินก็ไม่ได้
ทองคำและแก้วเทียบไม่ได้
แลกด้วยเครื่องประดับทองบริสุทธิ์ไม่ได้
อย่าพูดถึงปะการังหรือผลึกแก้วเลย
ราคาของปัญญาสูงกว่าทับทิม
โทแพซจากเอธิโอเปียเทียบไม่ได้
ตีค่าด้วยทองบริสุทธิ์ไม่ได้
แล้วปัญญามาจากไหน?
ความเข้าใจอยู่ที่ใด?
มันซ่อนจากตาของทุกสิ่งที่มีชีวิต
ปิดไว้ไม่ให้นกบนฟ้าเห็น
ความพินาศและความตายพูดว่า
‘หูเราเคยได้ยินข่าวเล่าลือถึงมัน’
“พระเจ้าเข้าใจทางของปัญญา
พระองค์รู้ที่อยู่ของมัน
พระองค์มองไปจนสุดแผ่นดิน
เห็นทุกสิ่งใต้ฟ้า
พระองค์กำหนดแรงของลม
ตวงน้ำตามขนาด
เมื่อพระองค์วางข้อกำหนดให้ฝน
วางทางให้สายฟ้าแห่งเสียงฟ้าร้อง
พระองค์ก็เห็นปัญญาและประกาศมัน
ตั้งมันไว้และตรวจค้นมัน
พระองค์บอกมนุษย์ว่า
‘ดูสิ การยำเกรงพระผู้เป็นเจ้าคือปัญญา
การหลีกหนีความชั่วคือความเข้าใจ’”
