“ใจผมเหนื่อยหน่ายชีวิตนี้
ผมจะปล่อยคำร้องทุกข์ออกมาเต็มที่
จะพูดด้วยความขมขื่นในใจ
ผมจะบอกพระเจ้าว่า ‘อย่าตัดสินว่าข้าพเจ้าผิด
โปรดบอกว่าทำไมพระองค์จึงต่อสู้กับข้าพเจ้า
พระองค์เห็นดีหรือที่จะกดขี่
ดูหมิ่นผลงานจากมือพระองค์เอง
และยิ้มให้แผนของคนชั่ว?
พระองค์มีดวงตาที่เป็นเนื้อหนังหรือ?
มองเห็นเหมือนมนุษย์หรือ?
วันเวลาของพระองค์เหมือนของผู้ต้องตายหรือ
ปีของพระองค์เหมือนปีของมนุษย์หรือ
จึงสอบสวนความผิดข้าพเจ้า
และค้นหาบาปข้าพเจ้า?
ทั้งที่พระองค์รู้ว่าข้าพเจ้าไม่ใช่คนชั่ว
ก็ไม่มีใครช่วยข้าพเจ้าให้พ้นมือพระองค์ได้
“‘มือพระองค์ขึ้นรูปและสร้างข้าพเจ้าทั้งตัว
แต่พระองค์กลับทำลายข้าพเจ้า
ขอระลึกว่า พระองค์ปั้นข้าพเจ้าเหมือนดินเหนียว
จะให้ข้าพเจ้ากลับเป็นฝุ่นอีกหรือ?
พระองค์ไม่ได้เทข้าพเจ้าออกมาเหมือนน้ำนม
ทำให้จับตัวเหมือนเนยแข็งหรือ?
พระองค์หุ้มข้าพเจ้าด้วยหนังและเนื้อ
สานข้าพเจ้าเข้าด้วยกันด้วยกระดูกและเอ็น
พระองค์ให้ชีวิตและความรักเมตตาแก่ข้าพเจ้า
การดูแลของพระองค์รักษาวิญญาณข้าพเจ้าไว้
แต่พระองค์ซ่อนสิ่งเหล่านี้ไว้ในใจ
ข้าพเจ้ารู้ว่าพระองค์คิดเช่นนี้
ถ้าข้าพเจ้าทำบาป พระองค์จะจับตาดู
จะไม่ยกโทษความผิดให้ข้าพเจ้า
ถ้าข้าพเจ้าชั่วร้าย ข้าพเจ้าก็วิบัติ
แม้ข้าพเจ้าเที่ยงธรรม ก็ยังเงยหน้าไม่ได้
เพราะเต็มไปด้วยความอับอาย
และตระหนักถึงความทุกข์ของตน
ถ้าข้าพเจ้าเชิดหน้า พระองค์ก็ล่าข้าพเจ้าเหมือนสิงโต
แสดงอำนาจต่อข้าพเจ้าอีกครั้ง
พระองค์นำพยานมาปรักปรำข้าพเจ้าใหม่
เพิ่มความโกรธต่อข้าพเจ้า
มีแต่การผลัดเปลี่ยนและสงครามอยู่กับข้าพเจ้า
“‘แล้วทำไมพระองค์ให้ข้าพเจ้าออกจากครรภ์?
ข้าพเจ้าอยากสิ้นลมหายใจไปโดยไม่มีตาใดเห็น
คงเป็นเหมือนไม่เคยมีตัวตน
ถูกนำจากครรภ์ไปสู่หลุมศพ
วันเวลาข้าพเจ้าเหลือเพียงน้อยนิดไม่ใช่หรือ?
หยุดเถิด!
ปล่อยข้าพเจ้าไว้ตามลำพัง ให้ได้รับความปลอบใจสักนิด
ก่อนจะไปยังที่ที่กลับมาไม่ได้
สู่ดินแดนแห่งความมืดและเงาแห่งความตาย
ดินแดนที่มืดเหมือนเที่ยงคืน
ดินแดนแห่งเงาความตาย
ไร้แบบแผนใดๆ
ที่แม้แต่แสงก็เหมือนเที่ยงคืน’”
