“วิญญาณผมหมดสิ้น
วันเวลาของผมดับลง
หลุมศพพร้อมรอผม
มีแต่คนเยาะเย้ยอยู่กับผม
ตาผมเฝ้ามองการยั่วยุของพวกเขา
“ขอพระองค์วางหลักประกัน เป็นผู้ค้ำประกันข้าพเจ้าต่อพระองค์เอง
ใครจะจับมือตกลงกับข้าพเจ้า?
พระองค์ปิดใจพวกเขาไม่ให้เข้าใจ
จึงจะไม่ยกพวกเขาขึ้น
คนที่กล่าวโทษเพื่อนเพื่อเอาทรัพย์
แม้แต่ตาของลูกเขาก็จะมืดดับ
“แต่พระองค์ทำให้ผมกลายเป็นขี้ปากของผู้คน
พวกเขาถ่มน้ำลายใส่หน้า
ตาผมมัวเพราะความเศร้า
ร่างกายทุกส่วนเป็นเหมือนเงา
คนซื่อตรงจะตกตะลึงกับเรื่องนี้
คนบริสุทธิ์จะลุกขึ้นต่อต้านคนไม่ยำเกรงพระเจ้า
แต่คนเที่ยงธรรมจะยึดมั่นในทางของตน
คนมือสะอาดจะแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ
ส่วนพวกคุณทุกคน กลับมาเถอะ
ผมจะไม่พบคนมีปัญญาในหมู่พวกคุณเลย
วันเวลาของผมผ่านไปแล้ว
แผนของผมพังลง
ความคิดในใจก็เช่นกัน
พวกเขาเปลี่ยนกลางคืนเป็นกลางวัน
พูดว่า ‘แสงใกล้มาแล้ว’ ทั้งที่ยังมืด
ถ้าผมหวังให้เชโอลเป็นบ้าน
ถ้าปูที่นอนในความมืด
ถ้าผมบอกความเน่าเปื่อยว่า ‘ท่านเป็นพ่อของผม’
บอกหนอนว่า ‘แม่ของผม’ และ ‘พี่น้องหญิงของผม’
แล้วความหวังของผมอยู่ที่ไหน?
ใครจะเห็นความหวังของผม?
มันจะลงไปกับผมสู่ประตูเชโอล
หรือเราจะลงสู่ฝุ่นด้วยกัน?”
