คำอธิษฐานของโมเสส คนของพระเจ้า องค์เจ้านาย พระองค์เป็นที่พำนักของเรามาทุกชั่วอายุ
ก่อนภูเขาจะถือกำเนิด
ก่อนพระองค์จะก่อร่างแผ่นดินและโลก
ตั้งแต่นิรันดร์กาลถึงนิรันดร์กาล พระองค์คือพระเจ้า
พระองค์ทำให้มนุษย์กลับสู่ความพินาศ
แล้วตรัสว่า “ลูกหลานมนุษย์เอ๋ย จงกลับไป”
เพราะหนึ่งพันปีในสายตาของพระองค์
ก็เหมือนเมื่อวานที่ผ่านพ้น เหมือนยามหนึ่งในกลางคืน
พระองค์กวาดพวกเขาไปขณะหลับใหล
ยามเช้า พวกเขาผุดขึ้นเหมือนหญ้าใหม่
ตอนเช้ามันงอกงามและสดชื่น
พอเย็นก็เหี่ยวแห้ง
เพราะความโกรธของพระองค์เผาผลาญเรา
ความกริ้วของพระองค์ทำให้เราหวาดหวั่น
พระองค์วางความชั่วช้าของเราไว้ต่อหน้าพระองค์
แม้บาปที่เราซ่อนไว้ก็อยู่ในแสงต่อหน้าพระองค์
เพราะวันเวลาของเราผ่านไปใต้ความกริ้วของพระองค์
ปีทั้งหลายของเราจบลงเหมือนเสียงถอนหายใจ
อายุของเรามีสักเจ็ดสิบปี
ถ้าแข็งแรงก็อาจถึงแปดสิบ
แต่สิ่งที่ภูมิใจได้ก็มีเพียงงานหนักและความทุกข์
เพราะมันผ่านไปอย่างรวดเร็ว แล้วเราก็บินจากไป
ใครเล่าจะรู้ฤทธิ์แห่งความโกรธของพระองค์
หรือความกริ้วที่สมกับความยำเกรงซึ่งเราควรมีต่อพระองค์?
โปรดสอนเราให้นับวันเวลาของตน
เพื่อเราจะมีใจที่ประกอบด้วยปัญญา
พระยาห์เวห์ โปรดคลายความกริ้วลง!
อีกนานแค่ไหน?
โปรดสงสารผู้รับใช้ของพระองค์
ยามเช้า โปรดให้เราอิ่มเอมด้วยความรักมั่นคงของพระองค์
เพื่อเราจะร้องด้วยความยินดีและชื่นบานตลอดวันเวลาของเรา
โปรดให้เราชื่นบานเท่ากับจำนวนวันที่พระองค์ให้เราทุกข์
เท่ากับจำนวนปีที่เราได้พบความชั่วร้าย
ขอให้ผู้รับใช้ของพระองค์ได้เห็นสิ่งที่พระองค์ทำ
และให้ลูกหลานของพวกเขาได้เห็นความรุ่งโรจน์ของพระองค์
ขอความโปรดปรานขององค์เจ้านาย พระเจ้าของเรา อยู่เหนือเรา
โปรดทำให้งานที่เราลงมือทำมั่นคง
ใช่ โปรดทำให้งานที่เราลงมือทำมั่นคง
