สำหรับหัวหน้านักดนตรี ตามทำนอง “นกพิราบเงียบในแดนไกล” บทกวีของดาวิด เมื่อชาวฟีลิสเตียจับเขาที่เมืองกัท พระเจ้า โปรดเมตตาฉัน เพราะมีคนจ้องจะกลืนกินฉัน ตลอดวันเขาโจมตีและกดขี่ฉัน
ศัตรูจ้องจะกลืนกินฉันตลอดวัน
เพราะคนที่ต่อสู้กับฉันอย่างหยิ่งผยองมีมากมาย
เมื่อฉันกลัว
จะวางใจในพระองค์
ในพระเจ้า ฉันสรรเสริญถ้อยคำของพระองค์
วางใจในพระเจ้า
จึงไม่หวาดกลัว
มนุษย์ซึ่งเป็นเพียงเนื้อหนังจะทำอะไรฉันได้?
ตลอดวันพวกเขาบิดเบือนคำพูดของฉัน
ความคิดทุกอย่างของพวกเขามุ่งทำร้ายฉัน
พวกเขาสมคบกันและซุ่มซ่อน
คอยจับตาดูทุกย่างก้าวของฉัน
จ้องจะเอาชีวิตฉัน
พวกเขาจะใช้ความชั่วหนีรอดไปได้หรือ?
พระเจ้า โปรดโค่นชนทั้งหลายลงด้วยความโกรธของพระองค์
พระองค์ทรงนับทุกครั้งที่ฉันร่อนเร่
ทรงเก็บน้ำตาของฉันไว้ในภาชนะของพระองค์
ทั้งหมดนั้นไม่ได้อยู่ในหนังสือของพระองค์หรือ?
แล้วศัตรูของฉันจะหันหลังกลับในวันที่ฉันร้องเรียก
ฉันรู้แน่ว่า พระเจ้าอยู่ฝ่ายฉัน
ฉันจะสรรเสริญถ้อยคำของพระเจ้า
ฉันจะสรรเสริญถ้อยคำของพระยาห์เวห์
ฉันวางใจในพระเจ้า
จะไม่หวาดกลัว
มนุษย์จะทำอะไรฉันได้?
คำปฏิญาณที่ถวายแด่พระองค์ผูกพันฉันอยู่ พระเจ้า
ฉันจะถวายเครื่องบูชาขอบคุณแด่พระองค์
เพราะพระองค์ทรงช่วยชีวิตฉันให้พ้นจากความตาย
และรักษาเท้าของฉันไม่ให้ล้ม
เพื่อฉันจะดำเนินต่อหน้าพระเจ้า ในแสงสว่างของคนเป็น
