บทสดุดีของดาวิด เมื่อเขาอยู่ในถิ่นกันดารยูดาห์ พระเจ้า พระองค์คือพระเจ้าของฉัน ฉันจะแสวงหาพระองค์อย่างจริงจัง ใจฉันกระหายหาพระองค์ กายของฉันโหยหาพระองค์ ในแผ่นดินแห้งแล้งอ่อนล้า ที่ไม่มีน้ำ
ฉันเคยมองเห็นพระองค์ในสถานบริสุทธิ์
ได้เห็นฤทธิ์อำนาจและความรุ่งโรจน์ของพระองค์
เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดีกว่าชีวิต
ริมฝีปากของฉันจะสรรเสริญพระองค์
ตราบที่ฉันมีชีวิต จะยกย่องพระองค์
จะยกมือขึ้นโดยเรียกพระนามของพระองค์
ใจฉันจะอิ่มเอมเหมือนได้กินอาหารชั้นเลิศ
ปากของฉันจะสรรเสริญพระองค์ด้วยริมฝีปากที่เปี่ยมความยินดี
เมื่อฉันระลึกถึงพระองค์บนที่นอน
และใคร่ครวญถึงพระองค์ตลอดยามกลางคืน
เพราะพระองค์เป็นผู้ช่วยของฉัน
ฉันจะยินดีใต้ร่มปีกของพระองค์
ฉันเกาะติดพระองค์ไม่ห่าง
มือขวาของพระองค์ค้ำจุนฉันไว้
แต่คนที่ตามล่าชีวิตฉันเพื่อทำลาย
จะลงไปสู่ส่วนลึกของแผ่นดิน
พวกเขาจะถูกมอบให้คมดาบ
และกลายเป็นอาหารของหมาจิ้งจอก
แต่กษัตริย์จะยินดีในพระเจ้า
ทุกคนที่สาบานโดยอ้างพระองค์จะยกย่องพระองค์
เพราะปากของคนโกหกจะถูกปิดเสีย
