พระยาห์เวห์ ขอระลึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเรา
ขอมองดูความอัปยศของพวกเรา
มรดกของพวกเราตกไปเป็นของคนแปลกหน้า
บ้านของพวกเราตกไปเป็นของคนต่างชาติ
พวกเรากำพร้า ไม่มีพ่อ
แม่ของพวกเราเป็นเหมือนหญิงม่าย
แม้แต่น้ำดื่ม พวกเราก็ต้องจ่ายเงิน
ไม้ของพวกเราเอง พวกเรายังต้องซื้อ
ผู้ไล่ล่าตามติดจนแทบหายใจรดต้นคอพวกเรา
พวกเราเหนื่อยล้า ไม่ได้พัก
พวกเรายอมอยู่ใต้อำนาจชาวอียิปต์
และชาวอัสซีเรีย เพื่อได้กินขนมปังจนอิ่ม
บรรพบุรุษของพวกเราทำบาป และไม่อยู่แล้ว
แต่พวกเราแบกรับความผิดของพวกเขา
คนรับใช้ปกครองพวกเรา
ไม่มีใครช่วยพวกเราให้พ้นมือพวกเขา
พวกเราหาขนมปังมาได้โดยเสี่ยงชีวิต
เพราะดาบในถิ่นทุรกันดาร
ผิวของพวกเราดำเหมือนเตา
เพราะความอดอยากที่แผดเผา
พวกเขาข่มขืนผู้หญิงในศิโยน
และสาวพรหมจารีในเมืองต่าง ๆ ของยูดาห์
ขุนนางถูกมัดมือแขวนไว้
ผู้อาวุโสไม่ได้รับเกียรติ
ชายหนุ่มแบกหินโม่
เด็ก ๆ แบกไม้จนสะดุดล้ม
ผู้อาวุโสไม่มานั่งประชุมที่ประตูเมืองอีกแล้ว
ชายหนุ่มก็เลิกเล่นดนตรี
ความยินดีในใจพวกเราสิ้นสุดลง
การเต้นรำกลายเป็นความโศกเศร้า
มงกุฎหล่นจากศีรษะพวกเรา
พวกเราถึงคราววิบัติแล้ว เพราะพวกเราทำบาป!
เพราะเหตุนี้ ใจพวกเราจึงอ่อนล้า
เพราะสิ่งเหล่านี้ ตาพวกเราจึงพร่ามัว
เพราะภูเขาศิโยนรกร้าง
หมาจิ้งจอกเดินอยู่บนนั้น
พระยาห์เวห์ พระองค์ดำรงอยู่ตลอดไป
บัลลังก์ของพระองค์คงอยู่ทุกชั่วอายุคน
ทำไมพระองค์จึงลืมพวกเราตลอดไป
และทอดทิ้งพวกเรานานเช่นนี้?
พระยาห์เวห์ โปรดพาพวกเรากลับมาหาพระองค์ แล้วพวกเราจะกลับมา
โปรดฟื้นชีวิตของพวกเราให้กลับเป็นดังวันเก่าก่อน
แต่พระองค์ปฏิเสธพวกเราอย่างสิ้นเชิง
พระองค์โกรธพวกเราอย่างยิ่ง
